W tym roku dzień ten przebiega pod hasłem „Depresja a bezsenność”, celem zwrócenia uwagi na ścisły związek pomiędzy jednym a drugim zaburzeniem. Bezsenność jest w Polsce źle leczona, co w konsekwencji często prowadzi
do depresji.
Depresja – ta tajemnicza choroba jest według WHO (Światowej Organizacji Zdrowia) czwartym najpoważniejszym problemem zdrowotnym na świecie i do roku 2020 stanie się najczęściej występującym schorzeniem w krajach rozwiniętych.
Potocznie mianem depresji określamy stany obniżonego nastroju, pogorszonego samopoczucia, smutku, które przytrafiają się każdemu na skutek codziennych zmagań z życiowymi trudnościami. Należałoby to jednak określić raczej stanem przygnębienia, które należy do zjawisk normalnych, o ile nie trwa ono zbyt długo. Do niedawna, ze względu na słabą znajomość społeczną problemu oraz brak wyraźnych przyczyn zachorowalności depresja była często lekceważona. Osoba
z depresją albo nie przyznawała się do niej, albo była pozostawiana samej sobie
i zbywana słowami "weź się w garść". Obecnie coraz więcej ludzi poznaje istotę choroby, która bezwzględnie wymaga pomocy psychiatry.
W psychiatrii termin „depresja” oznacza specyficzny rodzaj zaburzeń nastroju
i emocji, uznanych za zjawiska patologiczne. Różnica pomiędzy stanem przygnębienia a depresją polega na tym, że czas jego trwania jest krótszy, mniej nasilony, nie obserwuje się w nim specyficznych zaburzeń snu i „huśtawek nastroju”.
Przyczyny depresji są różne, najczęstsze związane są z nieprawidłowym działaniem neuroprzekaźników (serotoniny, dopaminy, noradrenaliny), osamotnieniem, tragicznym wydarzeniem (jak np. śmierć bliskiej osoby, poważna choroba, rozpad związku, doświadczanie przemocy), utratą poczucia własnej wartości na skutek niepowodzeń. Objawy depresji obserwuje się także w przebiegu innych chorób, np. anemii, niedoczynności tarczycy, nowotworów.
Do rozpoznania epizodu dużej depresji niezbędny jest co najmniej dwutygodniowy okres obniżonego nastroju lub też utraty zainteresowania wszystkimi niemal czynnościami i płynącymi z nich przyjemnościami. Ponadto, w tym samym czasie, musi wystąpić pięć lub więcej spośród wymienionych niżej objawów:
- depresyjny nastrój przez większość część dnia
- wyraźny wzrost lub spadek wagi
- bezsenność albo nadmierna senność
- pogorszenie panowania nad ruchami ciała
- uczucie ciągłego zmęczenia, doznawane bez wyraźnej przyczyny
- spadek poczucia własnej wartości
- nieuzasadnione poczucie winy
- pogorszenie sprawności myślenia i spadek koncentracji
- powracające myśli o śmierci i samobójstwie.
Objawów tych nie powinno się lekceważyć, po ich zaobserwowaniu jak najszybciej należy udać się do lekarza specjalisty psychiatry.
Depresja dotyka wszystkie grupy społeczne, bez względu na płeć, wiek
i wykształcenie. Na depresję częściej jednak chorują kobiety niż mężczyźni.
U każdego chorego może mieć zróżnicowane podłoże i inne objawy, dlatego tak trudno ją rozpoznać. Depresja to choroba duszy i ciała, objawia się dolegliwościami psychicznymi i fizycznymi, przypisywanymi innym chorobom.
Problem depresji dotyka około 10 % dorosłych Polaków a statystyki pogarszają się, ponieważ ludzie w Polsce i na całym świecie nie wytrzymują stresu oraz szybkiego tempa życia. 25% epizodów trwa krócej niż jeden miesiąc, zaś 50% ustępuje przed upływem trzech miesięcy. Depresja ma skłonność do nawrotów. Szacuje się, że około 75% chorych zachoruje ponownie w ciągu 2 lat od wyleczenia poprzedniego epizodu. Czasem depresja na długi czas eliminuje chorego z normalnego funkcjonowania, zaburza wszystkie sfery życia a bliscy pacjenta chorują razem z nim - dla nich to bardzo trudne przeżycie i im także potrzebna jest pomoc. Dotyczy to szczególnie dzieci, które w obliczu choroby rodzica tracą poczucie bezpieczeństwa.
Nierozpoznane stany depresyjne szczególnie dotyczą osób w wieku podeszłym
i średnim. Ma to swoje konsekwencje społeczne: osoby te są gorzej oceniane
w pracy, nie są tak energiczne, czują na plecach oddech ludzi młodych, bardziej odczuwają osamotnienie wynikające z tego, że dzieci usamodzielniły się, umarli rodzice.
Leczenie depresji powinno odbywać się pod okiem specjalisty psychiatry, czasem może to być specjalista neurolog. Najważniejsze jest zapewnienie bezpieczeństwa chorego, w tym zapobieżenie ewentualnej próbie samobójczej.
W wielu przypadkach depresji zalecana jest hospitalizacja, często nie dłuższa niż kilkanaście dni.
Więcej na temat depresji można dowiedzieć się odwiedzając poniższe strony:
depresja.net.pl
forumprzeciwdepresji.pl
Adresy ośrodków pomocy w walce z depresją na terenie Ursynowa:
www.psychoterapiawarszawa.info/psychoterapia-ursynow/
